Duygusal düzenleme, bireyin hislerini fark etme, manaya ve uygun biçimde tabir edebilme maharetidir. Çocuklarda bu maharet, öz-kontrol ve toplumsal ahengin temelini oluşturur. Duygusal düzenleme yetisi gelişmemiş çocuklarda öfke patlamaları, telaş, ve dürtüsellik sık görülür.

Kıskançlık olağandır lakin ağırlaştığında dert, depresyon ve bağlantı sıkıntılarına yol açabilir. Daima kıskançlık durumunda terapi, sağlıklı düşünme ve inanç geliştirmeye yardımcı olabilir.

Öz-şefkat; öz sevecenlik, ortak paydaşım ve şuurlu farkındalık boyutlarından oluşur. Neff’e nazaran bu bileşenler ilişkisel, hümanistik, his düzenleme ve bilişsel kuramlarla temaslıdır, bireyin ahenk ve iyiliğini dayanaklar.

Karanlık Üçlü, Narsisizm, Makyavelizm ve Psikopatiyi kapsar; eşik altı seviyede olsa da empati eksikliği, manipülasyon ve antisosyal davranış eğilimi gösterir, kişilik özellikleri ve bozuklukları farklı yoğunluklarda ortaya çıkar.

Hisler çatışmanın doğuşunda, sürecinde ve tahlilinde belirleyicidir. Öfke, dehşet, nefret uzlaşmayı zorlaştırırken; empati, inanç, umut iş birliğini kolaylaştırır. His düzenleme ve olumlu hislerin teşviki çatışma tahlilini güçlendirir

Depresyon, bireyin yaptığı aktivitelerden eskisi kadar doyum alamamasına ve olumsuz his durumuna neden olan yaygın bir his durum bozukluğudur. Bayanlarda erkeklere kıyasla yaklaşık iki kat daha sık görülür; bu durum biyolojik, ruhsal ve toplumsal faktörlerle bağlıdır. Depresyona kimi ruhsal bozukluklar eşlik edebilir ve tedavi edilmezse olumsuz fikirler ile intihar riski artabilir. Olumlu psikoterapi, sorun odaklı değil, bireyin güçlü taraflarını ortaya çıkararak ruhsal dayanıklılığı artırmayı gayeler. Araştırmalar, bu prosedürün depresif belirtileri, korku ve gerilimi azaltarak genel ruh halini güzelleştirdiğini göstermektedir.