Ruhsal dayanıklılık, bireyin gerilim, zorluk yahut travma karşısında ahenk sağlayabilme ve tekrar istikrar kurabilme kapasitesidir. Çocuklukta bu maharet, hem doğuştan gelen özelliklerle hem de çevresel takviyelerle gelişir.

Ebeveynliğin tahminen en güç dönemi…Anne babaların bunaldığı,etraftakilerin bol bol yorum yaptığı,doğru ve yanlışın karıştığı süreç…. Her çocukta başlangıcı ve bitişi farklı olsa da çoklukla 2 yaş civarında başlar ve çocuk gelişiminin en kritik evrelerinden biri kabul edilir. Çocuk, yürümeye de başlamasıyla dünyayı yine keşfeder lakin bu keşif kolay olmaz, gücünü görmek ve göstermek isterken sonları olduğunu anlar, sonlarıyla yüzleşmek, çaresizlik hissine o da öfkeye dönüşür.

Günümüzde birçok ebeveyn, çocuklarını en düzgün formda yetiştirme isteği ile hareket ederken farkında olmadan mükemmeliyetçilik baskısı uygulamaktadır. Bu durum, çocukların ruhsal gelişimini olumsuz etkileyebilir ve dert, özgüven eksikliği ile sonuçlanabilir. Mükemmeliyetçi ebeveynler, çocuklarının akademik muvaffakiyet, toplumsal bağlantılar yahut davranış biçimleri üzerinde yüksek beklentilere sahiptir. Çocuklar, kusur yapma korkusu ile büyüyerek kendilerini daima olarak müşahede altında hissederler. Bu durum, bilhassa ergenlik devrinde gerilim ve depresyon riskini artırır.

Günümüz dünyasında teknoloji ve yapay zekâ, insan ömrünün her alanına süratle entegre olmaktadır. İş ve eğitim ortamlarında yapay zekâ uygulamaları, günlük hayat rutinlerimizi kolaylaştırırken, tıpkı vakitte insan psikolojisi üzerinde kimi olumsuz tesirler yaratabilmektedir. Bunlardan en dikkat çekeni, empati hünerlerinde yaşanan azalmadır. Empati, bir bireyin diğer birinin hislerini anlayabilme ve hissedebilme kapasitesidir. İnsan alakalarının sağlıklı bir halde yürütülmesi için temel bir gerekliliktir.

Çocukluk periyodunda telaş bozuklukları sıklıkla gözle görülür belirtilerle kendini gösterir. Lakin çağdaş hayatın karmaşıklığı, birtakım korku çeşitlerini “sessiz” hale getirmiştir. Sessiz korku, çocukların iç dünyasında ağır bir telaş ve endişe yaşarken, bunu dışa vurmamalarıyla karakterizedir. Ebeveynler bu durumu fark etmeyebilir ve çocukların yalnızlık yahut depresif belirtiler yaşamasına yol açabilir.

Travma, bireylerin ömründe beklenmedik ve zorlayıcı olaylar sonucunda ortaya çıkan ruhsal tesirleri tabir eder. Fakat çağdaş psikoloji, beynin plastikliği sayesinde travmanın olumsuz tesirlerinin azaltılabileceğini ve bireyin dayanıklılığını artırabileceğini göstermektedir.