Dokunma, insanın birinci lisanı ve en derin gereksinimidir. İnanç, sevgi ve aidiyet hissi yaratır hem biyolojik hem duygusal bir bağ kurar. Kültür, hudut ve bağlama nazaran değişse de insanı insan yapan en sessiz fakat güçlü temas biçimidir.

Frankl’a nazaran saldırganlık, bağımlılık ve depresyon, çağımızın “anlam krizinin” semptomlarıdır. Güç ya da haz değil, mana beşere istikamet verir. Bugünün insanı için düzgünleşme, bu varoluşsal boşluğu fark edip yine mana üretmekle mümkündür.

İlgiler, yalnızca iki kişi ortasındaki etkileşimden ibaret değildir; tıpkı vakitte her bireyin geçmişten bugüne taşıdığı duygusal izlerin bir yansımasıdır. Bu nedenle kimi beşerler, farkında olmadan benzeri münasebet kalıplarını tekrar tekrar yaşar. Tıpkı kırılmalar, misal tartışmalar ve tanıdık hisler, farklı alakalarda kendini gösterdiğinde, bu durumun kökeni kişinin içsel dünyasında aranmalıdır.

Duygusal ihmal, fizikî şiddet ya da istismar kadar görünür olmasa da, bireyin ruhsal gelişimi üzerinde derin izler bırakır. Ergenlik devrinde duygusal ihmal, benlik algısında kırılmalara ve aidiyet hissinde zayıflamaya yol açabilir.

Ayrılık tasası, çocukluk devrinde ebeveynle olan bağın direkt bir yansımasıdır. Gelişimsel olarak belli bir seviyede ayrılık tasası olağandır; lakin çok hale geldiğinde çocuğun bağımsızlık gelişimini engelleyebilir.

Freud’un çalışmaları nevroz üzerine odaklanıyor ve bu çalışmalar sayesinde sapkınlık hakkında da bilgi sahibi oluyoruz. Lacan sapkınlık hakkında sahip olduğumuz bilgiyi nevrozların tahliline borçlu olduğumuzu söylüyor. Daha sonra Lacan’ın özne üzerine geliştirdiği kanılar psikozu anlamamız için de bize bir kapı ortalar.